Wersja angielskaWersja niemiecka      logo bip epuap icon

Powstańcy Wlkp Ziemi Jaraczewskiej Drukuj

 

JAN WALTER
POWSTANIEC WIELKOPOLSKI



walterJan Walter urodził się 27 maja 1895 roku w Dobrojewie, powiat Szamotuły jako syn Jakuba i Agnieszki z domu Rzepecka. Miał sześcioro rodzeństwa – dwóch braci : Franciszka i Floriana oraz cztery siostry: Pelagię, Genowefę, Barbarę i Marię. Ojciec był ceglarzem.
Po ukończeniu szkoły powszechnej pracował razem z ojcem w cegielni.
22 sierpnia 1914 roku został powołany do armii niemieckiej, wcielony do 5 Batalionu
Strzeleckiego w Jeleniej Górze. Po krótkim przeszkoleniu w obsłudze ckm-u wysłany na front niemiecko-francuski.
Był dwukrotnie ranny – 17 sierpnia 1915 roku i w sierpniu 1916 roku. 13 grudnia 1918 roku wysłano go do formacji w Głogowie. W związku z ogólnie panującą w armii niemieckiej atmosferą antywojenną nie pojechał do Głogowa, lecz do rodziców, którzy przebywali wówczas w miejscowości Psarskie Małe, poczta Pniewy, woj. Poznań.
6 stycznia 1919 roku z ojcem Jakubem i 16 letnim bratem Franciszkiem pojechali do Pniew do formującego się tam oddziału powstańczego przez tamtejszego budowniczego Dogórskiego. W Pniewach brał udział w pogrzebie dwóch powstańców Kazimierczaka
i Flingera. 12 stycznia 1919 roku wraz z oddziałem pod dowództwem Włodarczyka wyruszył do wsi Kolno koło Międzychodu. W wyniku przegrupowania kompania opuściła Kolno zostawiając posterunek 10 powstańców pod dowództwem Jana Waltera. Zabrano także ckm, który obsługiwał. Ponieważ Kolno zostało zagrożone przybyło z Sierakowa wsparcie w sile 60 powstańców. 2 lutego o świcie Niemcy zaatakowali. W krytycznej dla powstańców chwili nadeszła pomoc w sile 30 powstańców pod dowództwem Franciszka i Stefana Bartkowiaków z Milna, powiat Międzychód (w wojsku powstańczym był także ich brat Stanisław) . Im to udało się obejść Niemców i zastrzelić obsługę 3 ckm-ów . Niemcy wycofali się w popłochu. Powstańcy zdobyli 3 ckm-y , dużo amunicji i karabinów.
16 lutego 1919 roku w drodze na stanowisko został bardzo poważnie ranny i ponownie niezdolny do walki(wcześniej z powodu rany w rękę był kilka dni wyłączony z walki). Leczył się w szpitalu w Sierakowie. Jednak z powodu złego stanu zdrowia przekazany do garnizonu w Gnieźnie pełnił tam funkcje podoficera broni. 16 grudnia 1920 roku zwolnił się z wojska.
30 stycznia 1921 roku wstąpił do Straży Celnej, później do Straży Granicznej. Pracował
na kilku placówkach , w ostatnich latach przed wybuchem II wojny światowej pełnił funkcję dowódcy placówki II linii w Chodzieży.
W roku 1924 zawarł związek małżeński z Józefą Przybył z Łukaszewa, powiat Jarocin. Rodzice żony to Stefan i Maria z domu Jarecka. Z małżeństwa tego urodziło się troje dzieci Tadeusz ,Bolesław i Maria.
1 września 1939 roku przebywał w Ujściu jako dowódca plutonu. Tego samego dnia otrzymał rozkaz wysadzenia zaminowanych mostów na Noteci i Głdzie. Po wykonaniu zadań brał udział w walkach w Ujściu, Wagrowie, Ryczywole. Po wydobyciu się plutonu z okrążenia otrzymał rozkaz dotarcia na zgrupowanie do Ujściaługu nad Bugiem. 10 września 1939 roku dotarł na wyznaczone miejsce. Dowódcą dywizji w Ujściaługu był gen Sawicki, a bezpośrednim dowódcą pułkownik Zawiślak.
28 września podczas jednej z wielu potyczek dostał się do niewoli niemieckiej i przywieziony do Radomia , skąd udało mu się zbiec. Przybył do Łukaszewa, gdzie wcześniej przyjechała żona z dziećmi. Po przejęciu gospodarstwa przez Niemców mieszkał z rodziną w Jaraczewie.
Od 12 grudnia 1939 roku pracował jako robotnik leśny w Mchach i Lipowie u leśniczego Szmyta. 1kwietnia 1941 roku wysłany przez Arbeits Amt do Wrześni pracował w firmie Lohnert przy budowie kolei. W sierpniu 1943 roku wywieziony z wymieniona firmą do Niemiec pracował przy naprawie dworców i torów.
16 kwietnia 1945 roku został wyzwolony przez wojska alianckie. Zachorował na tyfus plamisty i przez szereg miesięcy przebywał najpierw w szpitalu, a następnie w obozie
w Liegen. Do Polski wrócił w lipcu 1946 roku.
Szukając pracy wyjechał z rodziną na Ziemie Odzyskane do miejscowości Szprotawa w województwie zielonogórskim. Pracował tam w tartaku jako pomiarowy.
1 sierpnia 1956 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał z żoną w Jaraczewie.
Zmarł w dniu 30 czerwca 1984 i został pochowany na cmentarzu w Jaraczewie.

Wspomnienia z udziału w wojnie obronnej 1939 roku opublikował w miesięczniku NURT nr 53 z r 1969 i książce Dni Klęski Dni Chwały.

Otrzymał odznaczenia:

- Wielkopolski Krzyż Powstańczy 17 XI 1958
- Odznaka Grunwaldzka 1 I 1960
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski 18 XII 1968
- Medal Zwycięstwa i Wolności 23 XII 1972
- Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie 27 III 1974
- Mianowany przez Rade Państwa na podporucznika


Na podstawie:

Relacji i wspomnień spisanych w roku 1968 przez nauczycielkę Szkoły Podstawowej w Jaraczewie p. Elżbietę Matlewską

Życiorysu i wspomnień spisanych przez Jana Waltera

Informacji udzielonych przez córkę Marię zamieszkałą w Bielsku Białej

Akt osobowych Jana Waltera nr 212 018 / 308 znajdujących się w Zw. Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Jaraczewo, powiat Jarocin

napisała Kazimiera Horyza- Pachciarz

 

 

<< Początek < Poprzednia 31 32 33 34 35 Następna > Ostatnie >>
(Strona 31 z 35)
 

rodzina 500

film rodzina500

wniosek 500

BIP

Elektroniczna Skrzynka Podawcza

Dziennik Ustaw

Informacja dla niepełnosprawnych

Wnioski Formularze

Dla inwestora

Turystyka

Przetargi

Darmowa Pomoc Prawna

Gospodarka odpadami

sms

Biuletyn Gazeta

Rozkłady jazdy

rozkladjazdyszkolny

iceo

Mapa Gminy

Inwestycje Unijne

Powiatowy Urząd Pracy

Narodowe Siły Rezerwowe

Partnerzy zagraniczni

bilina ico
leuna_ico

nowowolynsk_ico

 

kalendarium

Kalendarium



Środa, 17 Stycznia 2018 r.

Imieniny obchodzą:

Antoni, Jan, Rościsław

Do końca roku zostało 349 dni.